Ehm...

Så eg har ein identitetsforvirra magesekk som trur han e ein lunge. Da e som om han ikkje veit ka han ska gjera med maten eg giv han. Istaden for å senda føden vidare rundt i metabolismen pressar han ut sure tonar som ein simpel skotsk sekkepipe. Eg føle meg hjelpalaus som ei lyspære i ein microbølgeovn.

Eg har ikkje lyst å vedkjenna meg førdøyelsen til en 70 år gammel kvinne, men eg må nok krabba til krossen og innrømma at løysinga er idoform.